Atopábame naquel inxente almacén inzado de produtos de bricolaxe. Ollaba con atención un enorme baúl, feito dun material plástico que imitaba perfectamente a madeira. Pensei que sería o tal para a almacenaxe da roupa de fóra de tempada, aló nas profundidades do rocho. Entón soou o teléfono no fondo do bolso. Era el. Por fin se diganara a aparecer -sen previo aviso- o fontaneiro que levabamos máis dun ano agardando. Aquel que dixera que era unha obriña de nada no único aseo do apartamento e que, logo de facer da casa unha desfeita de campionato, provocou unha fuga de auga cal Fontana de Trevi ó perforar unha tubaxe. Era el. Noteino nervioso. Pero a min restábame unha serie de recados por facer con certa urxencia. Colguei o teléfono e decidín mercar aquel baúl, non sen dificultades para cargalo no coche. Cando cheguei de volta, á tardiña, atopei aqueles centos de anacos de carne humana, picados coma para facer guiso. El, tranquilo, ollaba para min liberado dunha carga de tonel...
